Op de middelbare school had je het type meisje wat al haar spullen roze had en als dat per ongeluk niet zo was, dan was het attribuut toch minstens met bloemetjes bekleed. Onvermijdelijk was dat ze haar werkstuk opstelde met het lettertype Comic Sans, bij voorkeur met puntgrootte 16 en uiteraard roze gekleurd. Je kan het meisje geen verwijten maken.
Helaas zijn er veel te vaak vormgevers of allerhande klusjesmannen die deze levensfase nog niet zijn ontgroeit. Denk hierbij aan de menukaart die eens in de zoveel tijd opduikt in een brasserie. Keurig voorzien van Comic Sans als letter en bij voorkeur met niet recht uitgelijnde prijskolom. Ook dit valt nog door de vingers te zien, want er is een dikke kans dat de barman in een creatieve bui aan het knutselen is geslagen.
Blijkbaar zijn er ook zichzelf respecterende designers die het beruchte font niet structureel uit hun voorkeuren hebben verwijderd. Het lettertype toepassen op een reclamezuil, etiket of sportshirt kan schaamteloos worden gedaan.
Al met al is bovenstaande vrij gechargeerd omdat het slechts een kwestie van smaak is, en het niet direct invloed heeft op de functionaliteit van het ontwerp. De grote schok kwam voor mij vorige week, toen mijn oog viel op een boek wat volledig was opgemaakt met Comic Sans. Aangezien de materie van het boek schijnbaar nog niet saai genoeg was, heeft de uitgever ervoor gekozen om een font te plaatsen zonder pootjes (schreven) onderaan de letter. Hierdoor is de regel minder goed waarneembaar en kost het de lezer aanzienlijk meer moeite om de tekst door te nemen. De uitgever van het boek is dus met recht een vormgeving vandaal!
In de wereld van strijders tegen het beruchte lettertype sta ik niet alleen. Enkele ‘medestanders’:
Waar tegens zijn, zijn uiteraard ook voors.
Neem jezelf niet al te serieus, maar verval a.u.b. niet in bovenstaande fouten.